იმ ღამით სახლში ვიყავი მარტო,
ფანჯრიდან ჩუმად ვარსკვლავებს ვთვლიდი
ვიდექი ჩემთვის ჩაფიქრებული და მანათობლის
მნათობი სხივი თვალებს საოცრად,ლამაზად მჩრიდა
გალაქტიონი მუზად მეწვია და მეც მომინდა ლექსის დაწრა.
გალაქტიონის ხმა ყურთ ჩამესმა,
როგორ კითხულობს მთაწმინდის მთვარეს...
ცაში ავხედე ამ გიგანთ მნათობს
მე მან უეცრად თვალი ჩამიკრა...
და აჰა ხალხნო მიიღეთ ჩემგან ესოდენ ძღვენი,
მე სულ თქვენ გჩუქნით ამ აღმაფრენას!
იმ ღამით სახლში ვიყავი მარტო
ჩემთვის ვუმზერდი განაბულ მთვარეს.

poso siamovnebit mivigeb shen dzgvens da movuprtxildebi rogorc tvalis chinss!!!!
ReplyDeleteჯერ არასდროდ არ ყოფილა მთვარე ასე წყნარი
მდუმარებით შემოსილი....................